يا غير آن وحيوان سواري ولباس وأمثال آن وكسيكه در وطن باشد ومحتاج بمسافرت شود ونتواند از ابن السبيل محسوب نيست بلى در صورتيكه شروع بسفر كرده باشد جايز است از اين سهم باودهند وهر گاه كسى هنوز نفقه أو تمام نشده بلكه أصل مالش از مصارف سفر كمتر باشد از اين سهم پيش از صدق ابن السبيل باو ندهند بلى در صورتيكه فقير باشد از سهم فقراء باو دهند ( مسألة 30 ) اگر بداند كسى مستحق زكاة است ونداند از كدام صنف است جايز است بقصد زكاة باو دهد بدون تعيين صنف بلكه اگر استحقاق أو را از دو جهة بداند جايز است بدون تعيين جهة زكاة باو دهد ( مسألة 31 ) اگر نذر كرده كه زكاة خود را بفقير معينى دهد بملاحظة جهة راجحى يا بدون آن واجب است وفا كند واگر سهوا بفقير ديگرى دهد مجزى است وجايز نيست از أو پس گيرد هر چند عين آن باقي باشد بلكه هر گاه با التفات بنذر عمدا بديگرى دهد هم كافى است هر چند بسبب مخالفت نذر گنه كار است وبايد كفاره آن را بدهد وزكاة را بعد از دادن نمىتواند پس بگيرد زيرا كه بدادن مالك شده ( مسألة 32 ) اگر باعتقاد آنكه زكاة بر أو واجب است بدهد وظاهر شود كه واجب نبوده مىتواند ماداميكه عين آن باقي باشد پس بگيرد بخلاف صورتيكه با شك در وجوب آن احتياطا بدهد وظاهر شود واجب نبوده كه ظاهر آن است نتواند پس بگيرد هر چند عين آن باقي باشد ( فصل دويم در أوصاف مستحقين وان چند چيز است ) " أول " ايمان پس بكافر نمىتوان داد بتمام اقسام آن ونه بكسانيكه معتقد بخلاف حق باشند از فرقه هاى مسلمانان حتى بمستضعفين آنها مگر از سهم مؤلفة قلوبهم وسهم سبيل الله در بعض موارد وهر گاه مؤمن ومؤلفة قلوبهم وسبيل الله موجود نباشد بايد زكاة را حفظ كنند تا وقتيكه متمكن از مستحق شوند ( مسألة 1 ) از سهم فقراء بأطفال مسلمين وديوانه گان آنها مىتوان داد بدون فرق ميان پسر ودختر وخنثى وبدون فرق ميان مميز وغير آن بانكه تمليك آنها كند وبولى آنها تسليم كند واگر ولى شرعي دارداز پدر يا جد يا آنكه خود زكاة دهنده بمباشرت يا بتوسط أميني صرف آنها نمايد ( مسألة 2 ) جايز است دادن زكاة بسفيه بانكه تمليك أو كند هر چند بعد از آن ممنوع از تصرف شود چنانچه جايز است از سهم سبيل الله صرف أو نمايند بلكه از سهم فقراء نيز جايز است بنابر اظهر كه مجرد صرف نمودن كافى است وتمليك لازم نيست ( مسألة 3 ) طفلى كه يك كدام از والدين أو مؤمن باشند ملحق باوست بخصوص هر گاه پدر مؤمن باشد وهر گاه جدش مؤمن